Joker

Joker, süper kahraman filmlerinin formülünden tamamen uzaklaşarak, 70'lerin psikolojik gerilim filmlerine saygı duruşu yapan son derece karanlık bir yapım. Todd Phillips, Gotham'ı sadece bir suç şehri olarak değil, umutsuzluğun, açlığın ve adaletsizliğin kol gezdiği bir cehennem olarak gösteriyor.

Arthur Fleck'in hikâyesi, kötü adamın doğuşunu anlatmaktan çok, onu böyle yapan dünyayı sorgulatıyor. Her reddediliş, her küçümseme, her umudun söndürülüşü yavaş yavaş onu Joker'e dönüştürüyor. Ve film, bizi bu dönüşüme tanık olmaya zorlayarak rahatsız ediyor.

Joaquin Phoenix, sinema tarihine geçecek bir performans sergiliyor. Zayıflamış bedeni, tedirgin adımları, istemsiz kahkahaları ve ardından patlayan öfkesiyle Arthur'u o kadar gerçek kılıyor ki, izlerken acımakla korkmak arasında kalıyoruz.

Hildur Guðnadóttir'in müziği filmin en ürpertici unsurlarından biri. Özellikle çello ağırlıklı bu melankolik müzik, Arthur'un iç dünyasını sanki kendiyle konuşur gibi anlatıyor.

Joker, eğlence amaçlı bir çizgi roman uyarlaması değil. Yalnızlık, ruh sağlığı, sınıfsal adaletsizlik ve toplumun görmezden geldiği insanlara dair rahatsız edici bir ayna. İzledikten sonra uzun süre üstünden atamadığım, sinemanın gücünü bir kez daha hatırlatan bir film.