Oppenheimer

Oppenheimer, Christopher Nolan'ın kariyerinin belki de en olgun ve en ağır işi. Atom bombasının babası J. Robert Oppenheimer'ın hikâyesini anlatırken, film sadece bir bilim insanının hayatını değil, bilimin sorumluluğunu da masaya yatırıyor.

Nolan, hikâyeyi doğrusal bir anlatımdan çok üç farklı zaman çizgisinde kurarak izleyiciyi adeta Oppenheimer'ın kendi zihnine çekiyor. Los Alamos'taki çalışma temposu, gizlilik perdesi ve ardından gelen sorgulamalar arasında gidip gelen kurgu o kadar ustaca işlenmiş ki, nükleer fisyonun tehlikesinden çok daha gerilimli geliyor.

Filmin asıl gücü, patlama anından çok sonrasındadır. İlk kez trinity testinin yapıldığı o sahneye bakarken gördüğümüz yüzler, bombanın patladığı andan çok, neyi başardıklarının farkına vardıkları andır. Oppenheimer'ın "Artık dünyayı yok edebilecekler." cümlesi, filmin ruhunu tek seferde özetliyor.

Cillian Murphy'nin performansı olağanüstü. Sadece fiziksel olarak değil, gözlerindeki suçluluk, korku ve çaresizlikle karakteri en içten haliyle canlandırmış. Robert Downey Jr.'ın Strauss'u da filmin en etkileyici karşıtlarından biri olarak hafızalarda kalacak.

Oppenheimer, bir savaş filminin tüm gerilimini taşırken aynı zamanda bir ahlaki ikilem filmi. Bugün yapay zeka, biyolojik silahlar ve iklim krizi gibi konuları düşünürken daha da ürpertici hale gelen, uzun süre unutamayacağım bir başyapıt.